درخشش کم فروغ «بروجرد»

الهام شاهدپور- از دور نام و آوازه‌ای برایش مانده، مهجور و پیچیده در تاریخی چند هزار ساله به وسعت تاریخ ایران زمین‌؛ از آن همه صلابت و شکوهی که در تاریخش مرور می‌کنیم تنها چند تکه شیء و قبرستانی و تکه پاره‌هایی از تاریخش بر جای مانده و افسوسی که جان و دلمان را بر آن گذشته پر افتخارش می‌سوزاند.

بروجرد را می‌گویم همان شهری که آوازه‌اش از دور خوش است و حال و هوای زمین و روزگارش حالا چندان خوش نیست. شهر آبا و اجدادیمان با اینکه سالها مهد پرورش نخبگان و مرکز ایالت‌های مهم غرب کشور بود حالا زیر سلطه‌ای چندین ساله است که خرمی و آبادی را از آن گرفته است.

بروجرد زیبایمان که روزگاری «نگین زاگرس» بود و به همه زیبایی هایش در کشور شهره بوده و جایگاهی نیکو در اذهان مردم داشته حالا دهکده‌ای است در ابعاد شهر و چه دلخراش است اینکه بگوییم شهرمان از پس سال‌ها بی مهری و سوءمدیریت‌ها امروز اینچنین روزگار می‌گذراند.

بروجرد سبز و آباد است و به این حال خوشش همه چیز می‌ارزد اما اگر آنها که تکیه بر جایگاه مسئولیت زده‌اند به جای دنبال کردن مقاصد مسئولیتی خود به فکر آبادی این شهر باشند تا از این بحران‌های تو در توی مدیریتی عارض بر این شهر به سلامت بگذرد و به روزگار اوج و شکوهش به همین زودی بازگردد.

نباید جا ماند و جا گذاشت شهرمان را از همه بودجه‌ها و پول‌هایی که برای عمران و آبادانی می‌دهند و به نام‌ها و نان‌های نداده و نسیه آنها و وعده‌هایی که از راه دور می‌دهند اکتفا کرد، باید ماند و جنگید در تلافی همه آرامشی که از سرسبزی‌ها و زیبایی‌های بروجرد گرفته‌ایم، باید جنگید تا حق این شهر را از آنهایی ستاند که آبادانی را از این شهر دریغ کرده‌اند و با نانی فریبمان داده‌اند.

نامت بلند شهر زیبایمان و دور باد آوازه‌ات از تنگ نظری‌ها و لجاجت‌ها.