دستفروشان چالش دایمی شهرداری بروجرد و الباقی قضایا

رضا آزادپور- به عادت مالوف هفتگی قدری در پی کارهای روزمره گشتی در خیابان های شهر زدم. به طور معمول فاصله میدان شهدا تا رازون را در ده دقیقه می پیمودم، اما امروز این مسیر رادر ۱۸ دقیقه طی کردم. دلیل اصلی آن، وجود انبوه دستفروشانی بودکه تقریبا حدود یک متر و نیم ازسرتاسر پیاده رو سه متری را بساط کرده بودند.

تراکم بیش از حد دست فروشان، علاوه بر نازیبا کردن سطح خیابان ،موجب تراکم فشرده عابران می شود که مآلا باعث عدم رعایت فاصله اجتماعی و در نتیجه شیوع گسترده “کرونا” را به دنبال دارد. دست فروشی و دست فروشان در همه شهرها مشکلات خود را دارد اما در بروجرد با توجه به آمار بالای بیکاری همواره چشمگیر تر است.

می دانم برخی برپایه برخی ازنظریات قالبی به صاحب این نوشته خرده می گیرندکه: پس جوانان بیکارچکارکنند؟ ازکدام روزنه ارتزاق کنند و…

البته اینجانب کاملا به این بحران های اجتماعی واقف هستم و عمیقا درک می کنم بارها دانش آموزان سال های نه چندان دور وبا استعداد خود را می بینم که پس از اخذ مدارک دانشگاهی معتبر هم اکنون پس از تاهل در قماش این خیل خرده فروشان، هستند وقتی چشمانم در چشمانشان خیره می شود از شرم سرافکنده می شوند! و من هم از شرم ناتوانی خویش جز تشریک مساعی با این جوانان پاکدل گریزی ندارم۔

به هر روی، پتیاره شوم بیکاری با راه بندان معابر عمومی، حل نمی شود باید دولتمردان از مجاری دیگری این دست نابسامانی ها را رفع و رجوع کنند۔

شهرداری باید بیشتر توان خود را صرف این قبیل امورنماید و از عمران و رفاه شهر بازماند. به یقین، ماموران شهرداری هم این کار را علیرغم میل باطنی انجام می دهند. هرگز دوست ندارند در این اوضاع اقتصادی بر اندوه خانوارها بیفزایند، اما اگر بیشتر از آن رها کنند دشواری عبور و مرور و حتی ترافیک، چهره شهر را به کلی مخدوش می کند.

باید اجازه دهیم شهرداری به عنوان یک نهاد خدماتی قانونی، وظایف حرفه ای خود را درچارچوب قانون انجام دهد هرچند ممکن است منافع اقلیتی هم، آسیب ببیند. نباید مزاحمتی به بهانه دفاع از قانون شکنان ایجاد شود و بر مشکلات این ارگان افزوده شود.

در سطور بالا اشاره شد که شهرداری یک نهاد قانونی است وشورای شهر نیز به عنوان یک گروه مردم نهاد، از طرف مردم وکالت دارند تا برعملکرد آن نظارت کنند و مصوبه ارائه دهند لیکن شوربختانه برخی از افراد غیر مسئول گاهی با بلوا و غوغاسالاری بر موج احساسات تعدادی از مردم سوار می شوند و شهرداری را در مسیر دست یابی به اهداف متعالی شهر از حرکت باز می دارند.

نمونه بارز آن داستان سنگفرش خیابان جعفری بودکه عده ای بدون توجه به شهرداری وشورای شهر و نظریات کارشناسان، چنان عرصه رابر شهر تنگ کردند که دادستانی با دلایل امنیتی و قضایی ورود کرد و این رخداد مدرن از اهالی شهر گرفته شد۔ اتفاقی که می توانست زمینه ساز تنوع، طراوت و رونق فرهنگی و اقتصادی درشهر باشد و زمینه ساز نظم نوینی در عرصه شهرسازی باشد. متاسفانه این بار هم چونان گذشته منافع ملی قربانی منافع فردی گردید.

امیدواریم در آینده نزدیک قانون مداری و حرمت نهاد های قانونی جایگزین منویات شخصی بشود.