“قولنج بودن” واژه ی نوظهور در ادبیات سیاسی ایران

کلثوم دلیران- آیا تا حالا شنیده اید که میگن :”فلان شخص قولنج کرده یا “طرف آدم قولنجیه”؟. در علم پزشکی “قولنج” اصطلاحی است که در مورد دردهای ناشی از انقباض عضلات و یا نوعی اسپاسم در نواحی مختلف بدن به کار می‌رود که در اینجا بحث سر این موضوع نیست.

شاید باورتان نشود در ادبیات سیاسی ایران هم کمتر کسی پیدا شود با واژه ی فلانی آدم قولنجیه مواجه شده یا حتی واژه ی “قولنج بودن” به گوشش هم نخورده باشد. در اینجا بحث ما راجع به “قولنج بودن” برخی شخصیت های سیاسی، مذهبی، فرهنگی و خلاصه افراد تاثیرگذار در جامعه است. در برخی استخدام ها و یا گماردن افراد مسئول تاثیرگذار برای امور مهم در سطح کلان شاید کمتر به کندوکاو شخصیت افراد پرداخته می شود اما ناظران تیزبین هم حواسشان به عملکرد شخصیت های مهم سیاسی هست که طی مدت خدمتشان چگونه عمل کرده و عکس العملشان چیست؟ در موقعیت های مختلف موضع گیری آنها به چه صورت بوده است و از این قبیل موارد.

امروزه این واژه در ادبیات سیاسی ‌کشور شاید غریب و ناآشنا بیاید، اما به طور نامحسوس وجود دارد. انعطاف ناپذیری برخی متصدیان در مناصب مختلف و پیشبرد امور محوله بدون در نظر گرفتن دیدگاه های دیگران در حوزه های گوناگون به ویژه حوزه سیاستگذاری معنای دیگر “قولنج بودن” است چه بسا تا کنون مورد توجه سیاسیون هم قرار نگرفته است.

لذا هنگام به کارگیری و انتصاب شخصیت هایی با چنین شاخصه های رفتاری و منش سیاسی با در نظر گرفتن دیگر روحیات باید دقت عمل بیشتری صرف شود چون در مواضع مختلف ممکن است انعطاف ناپذیری آنان تبعات منفی به دنبال داشته باشد. پس اینکه می گویند:” طرف آدم قولنجیه حواستان باشد که چه کسی را برای این مسئولیت انتخاب می کنید”، مصداق همین واژه است.

به طور مثال، مدیر یک دستگاه یا ارگانی ممکن است خلاق، باتدبیر، آگاه به مسائل پیرامون و یا اینکه از سیاست ها هم برای پیشبرد اهداف سازمان متبوعه به خوبی اطاعت کند اما نهایتا در امر مدیریت درون سازمانی به روش و منش خود پیش می رود و گاها رفتاری می کند که شاید به مذاق دیگران خوش نیاید و اینجاست که انعطاف ناپذیر بودن این مدیر موجب مدیریتی تک بُعدی شود که در نهایت ممکن است برای مدیر مشکلاتی هم دربر داشته باشد و منافع آن ارگان را به خطر بیندازد. لذا شناسایی و شناخت کافی از شخصیت های تاثیرگذار در سطح کلان مدیریتی بسیار مهم است زیرا مدیرانی که انعطاف پذیری بیشتری دارند نسبت به مسئولانی که انعطاف ناپذیر یا همان قولنج هستند، موفق ترند.