شهید صارمی اسوه ماندگار خبرنگاری

آن روزها ملت ایران اسلامی همان ملتی که همیشه پای کار بوده و هستند در کنار خانواده شهید صارمی و دیپلماتها سنگینی این غم را به دوش کشیدند. یادم هست آن روزها ایران تمام قد عزادار بود و عمق فاجعه به حدی بود که رهبر فرزانه انقلاب خود در آیین تشییع جنازه این شهدای والامقام حاضر شدند و بیش از ۱۸۰ کشور دنیا پیام تسلیت فرستادند و تصویر خبرنگار ایرانی مدتها در مقابل سازمان ملل نصب شد.

جوانان ۲۰ ساله امروز شاید تصویر درستی از حادثه ۱۷ مرداد ۷۷ در ذهن نداشته باشند اما لازم است بدانند در این روز از جوشش خون جوان خبرنگاری جسور، شجاع، متدین و مذهبی بنام محمود صارمی که در مزار شریف افغانستان همانند به جرم نشر حقایق و انجام رسالت خبری که بر دوش داشت در اوج جنگ های داخلی افغانستان توسط گروهک کوردل طالبان با حمله به سفارت ایران بلافاصله مورد حمله و شلیک گلوله قرار گرفتند و به همراه دیپلماتهای عزیز در حالی که مصونیت سیاسی داشتند به شهادت رسیدند.

تلخ تر از این حادثه دفن این شهدای والامقام در یک گور دسته جمعی بود که با هدف سرپوش گذاشتن بر روی این جنایت انجام شد اما با رایزنی های سفارت ایران نهایت این راز در شهریورماه ۷۷ برملا و ۲۲ شهریور اجساد این عزیزان پس از شناسایی به ایران برگردانده شد و روح این شهدا در آغوش خاک وطن آرام گرفت.

در ۱۷مرداد روز خبرنگار متولد شد و شورای فرهنگ عمومی کشور به پاس حرمت ، روز شهادت این شهید والامقام را در تقویم تاریخ کشور بنام روز خبرنگار ثبت نمود .

این نامگذاری موجب شد تا هرساله نه تنها نام و یاد این شهید زنده و جاوید بماند بلکه دهها خبرنگاری که در طول هشت سال دفاع مقدس و دیگر رخدادها مانند دفاع از حرمین در سوریه شربت شیرین شهادت را نوشیده اند به نوعی مورد تقدیر ما زمینیان قرار گیرند و به نسلهای بعد گفته شود که شهدای خبرنگار خونشان بهای آزادی فکر، قلم و اندیشه شان است .

بدون شک حادثه ۱۷ مرداد ۷۷ را خانواده شهید بهتر از هر کس دیگری می تواند تشریح کند مادر پیری که سالهاست با قاب عکس محمود سخن می گوید و هر بار که تنها یادگار شهید سرافراز را می بیند امید در چشمهایش زنده می شود .

مادر شهید هر بار خبرنگاران را می بیند خاطرات فرزند شهیدش در مقابل چشمانش رژه می رود و خوشحال است که یکی از ثمرات خون فرزندش، تولد روز خبرنگار است.

پدر شهید که اکنون در جوار فرزند شهیدش در خاک آرمیده همیشه راضی به رضای خدا بود و تنها آرزویش این بود که بعد از مرگ در کنار محمودش آرام گیرد.

امروز خبرنگاران این طلایه داران و پرچمداران ارتقای روح در جامعه وظیفه دارند با تامل و تعمق در وجود شهدای خبرنگار که تعدادشان در ایران کم نیستند راه شهدای خبرنگار را ادامه داده و به اهداف عالیه در این حزفه مقدس بیندیشند .

مشکلات معیشتی برای همه اقشار در صنف های مختلف هست و هنر خبرنگار این است که بحرانها را به سلامت طی کند .
محمود صارمی در سال ۱۳۴۷ در شهرستان بروجرد از توابع استان لرستان متولد شد. پس از گذراندن دوران دبیرستان و شرکت در کنکور سراسری و پذیرفته شدن در رشته جغرافیا به تهران مهاجرت کرد و بعد از گذراندن چند ترم از طریق بسیج دانشجویی دانشگاه تهران راهی جبهه‌های نبرد شد و مدت ۱۷ ماه را در آن جا گذراند.

محمود مجدداً به دانشگاه بازگشت و به ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه شهید بهشتی پرداخت و در سال ۱۳۷۰ مشغول به همکاری با خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران گردید. در سال ۱۳۷۱ در حالی که به تحصیلات خود در مقطع کارشناسی ارشد ادامه می‌داد، ازدواج نمود.

در سال ۱۳۷۵ به عنوان مسؤول دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی در مزار شریف افعانستان منصوب شد و دو سال بعد در تاریخ ۱۷ مرداد ۱۳۷۷ در شهر مزار شریف به دست گروه طالبان شهید شد.

تا مدتها از سرنوشت این ۹ نفر گزارشی منتشر نشد، تا این که اجساد آنان در یک گور جمعی در خرابه‌های پشت کنسولگری به دست آمد. پیکر آنان ۲۲ شهریور ۱۳۷۷ به تهران منتقل شد و به خاک سپرده شد.

آخرین پیام مخابره شده از شهید محمود صارمی: «مزار شریف سقوط کرد. هفدهم مرداد ماه ۱۳۷۷، اینجا محل کنسولگری ایران در مزار شریف است، من محمود صارمی خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران هستم، گروه طالبان چند ساعت پیش وارد مزار شریف شدند. خبر فوری، فوری. مزار شریف به دست طالبان سقوط کرد، عده‌ای از افراد طالبان در محوطه کنسولگری دیده می‌شوند به من بگویید که چه وظیفه‌ای …»

فرازی از وصیتنامه شهید:
بسمه تعالی ای برادران و خواهران جهادگر خطاهای من گنه کار روسیاه را که باعث رنجش شما شده ببخشید تا خدای بزرگ از من راضی شود. ای خدا مرا که در اثر غرور و خودپرستی گناه می‌کنم ببخش زیرا این بدن ضعیف من توانایی تحمل آتش جهنم را ندارد و خدایا مرا جزو توبه کاران واقعی قرار بده.